4702
 
christenen ondertekenden het manifest
 
 
 

 

‘Kunnen we bruggen bouwen?'

Peter Sleebos (Voorzitter Verenigde Pinkster- en Evangeliegemeenten)

Ik geloof in vernieuwing van de Kerk, niet als instituut, maar als Lichaam van Christus. Volgens mij is een dergelijke vernieuwing door de Geest nodig in de levens van leiders en gelovigen. De wereld wacht daarop! Niet-gelovigen zien de Kerk nog te vaak als een instituut waar iets niet mag of juist moet, terwijl de Gemeente van Jezus Christus bij uitstek Gods instrument is om deze wereld te bereiken met de blijde boodschap. We moeten terug naar de leiding van de Geest, terug naar de bron, net als de eerste christengemeente, zodat Gods glans weer terugkomt op het volk van God.

Ik maak me een beetje zorgen over hoe wij missionair gemeente van Christus zijn. Dat begint bij elke individuele christen: alle volgelingen van Jezus moeten zelf een missionaire drang hebben, zodat alle gelovigen hierbij betrokken zijn. Daarbij is ons de Heilige Geest tot hulp gegeven. Er zijn duidelijke tekenen te zien dat gelovigen in diverse kerken daar ook naar zoeken. Tijdens het Beraad van Kerken kwam een leider met tranen in de ogen naar me toe en zei: ‘We hebben alles geprobeerd behalve de Heilige Geest!’

Als wij inzien dat de Geest ons kan helpen missionair te zijn, dan krijgt het christen-zijn een heel ander gezicht en heb ik weer hoop voor Nederland. Er zal een keer in onze samenleving komen, als christenen de hulpbron van de Heilige Geest leren kennen. Het zal de mensen dan opvallen: die christenen hebben wat. Niet de kerk heeft wat, maar de volgelingen van Jezus hebben wat. Alleen veranderde christenen kunnen een veranderde kerk laten zien.

Van mij mogen er heilige huisjes om, als God maar doorbreekt in ons land.
Wie goed oplet, ziet dat God in ons land iets aan het doen is, wat niets te maken heeft met PKN, VPE of welke kerk ook, maar met zijn Lichaam, namelijk vernieuwing, met zending en evangelisatie als doel.

Ik zie een zekere vermoeidheid bij de mensen waar het gaat om het instituut van de kerk. De kerk van de toekomst is niet dezelfde kerk als die van nu. Het hoeft niet allemaal op een grote hoop en kerkrichtingen zullen blijven, maar ik droom van levende gemeenschappen vol volgelingen die groeien in relatie met God en die zich bewust zijn van hun verantwoordelijkheid in onze samenleving.
Ik heb de indruk dat de gevestigde kerken vaak beter weten wat er in de wereld gebeurt en staat te gebeuren dan wij, omdat ze veel onderzoek doen. Een decaan van de Vrij Universiteit zei: ‘De kerk van de toekomst in Amsterdam is een Pinksterkerk.’ Hij doelde daarbij op de enorme aanwas van migrantenkerken en de groei van de Pinkstergemeenten.

De verzuiling is voorbij: christenen proberen niet langer een sterk kerkinstituut neer te zetten die de samenleving kleurt. We moeten de verschillen niet langer door verzuiling grondvesten. Pinksterchristenen willen geen verzuiling, maar wij willen ook geen geïsoleerde identiteit in de samenleving zijn. Het gaat immers niet om de VPE of de Pinksterbeweging in het algemeen, maar om vernieuwing van het Lichaam van Christus, die het nieuwe christen-zijn kan neerzetten in ons land.

Bij ‘Wij kiezen voor eenheid’ denk ik meteen aan de tekst in Johannes 17 vers 21: ‘Laat hen allen één zijn, Vader. Zoals U in Mij bent en Ik in U, laat hen zo ook in ons zijn, opdat de wereld gelooft dat U Mij hebt gezonden.’ Voor die eenheid bid ik, met als doel dat Nederland terugkeert naar God. God doet het echter niet buiten ons om. Hoe je het noemt - opwekking, reveil, herleving - is niet zo belangrijk, maar hier moet het hart van alle christenen voor gaan kloppen! Ik merk dat veel andere kerkelijke leiders ditzelfde verlangen hebben, dus klopt ons hart daarin al synchroon. Kunnen we een hand en een voet voor elkaar zijn? Kunnen we elkaar zegenen?

Ons gedrag is echt aan het veranderen: we zijn niet langer gericht op ‘onze’ kerk, maar op het Lichaam van Christus. Hoewel sommigen in onze achterban nog afwachtend reageren, is er al veel vertrouwen en dankbaarheid. Er leeft een verlangen naar samenwerking in steden en dorpen, mensen willen over hun eigen kerkcultuur heen kijken. Geen exclusief denken maar een inclusieve opstelling, dat is al volop gaande. Dit is uniek omdat Gods Geest dit bewerkt.