4702
 
christenen ondertekenden het manifest
 
 
 

‘We moeten niet spreken over wat ons bindt, maar over wie ons bindt’


Arie van der Veer (Predikant in de Christelijk Gereformeerde Kerk en ‘televisiedominee van Nederland’)


‘Wij kiezen voor eenheid’ betekent voor mij dat wij voor Jezus kiezen!
We moeten niet spreken over wat ons bindt, maar over wie ons bindt, want dat schept eenheid. Ik heb ooit de term ‘oecumene van het hart’ geïntroduceerd, om uit te drukken dat die eenheid in Christus werd ervaren, ondanks dat de EO in zo’n diversiteit bij zoveel mensen thuis kwam. Toch bleven we ons telkens afvragen wat ons samenbindt en was het een voortdurende worsteling om goed met die verschillen om te gaan. Vergeleken met twintig à dertig jaar geleden is er een grote ontwikkeling te zien binnen het Lichaam van Christus. Nu kunnen christenen uit verschillende denominaties met elkaar van hart tot hart spreken.
De mensen die ik in de omroepwereld ontmoette, waren veelal geboren in de kerk en zijn nu religieus. Ik ontdek telkens weer dat de religiositeit onder mensen nog aanwezig is, hoewel men niet meer kerks is. Het gesprek over het geloof is naar mijn ervaring zeer wel mogelijk. Ik correspondeer al jarenlang met duizenden mensen en tussen de mensen die mij schrijven zitten er velen van buiten de Kerk. Wat ons echter diep verdeelt is niet het spreken over God of over het hiernamaals, maar over wie Jezus is. De wereld heeft geen moeite met God, maar wel met de uitspraak dat Jezus de enige weg tot de Vader is.

Over de Kerk wil ik geen oordeel uitspreken, want ik heb Gods gemeente lief en wil haar niet bekladden. Er zijn wel dingen die beter kunnen, daarbij denk ik aan de manier waarop de Kerk communiceert met buitenkerkelijken. Zij begrijpen ons kerkelijk jargon niet.

Eén van de zegeningen van de postmoderne tijd is dat we leren om zogenaamde waarheden en ‘oude waarden’ te relativeren. Niet langer moeten we ons erop voorstaan, dat alleen onze denominatie het juist ziet of de juiste dogma’s en beleving heeft. Dat is exclusief denken. De Schrift is ons enige houvast. Ik spreek niet meer over een ware of valse kerk, maar ik geloof wel in een kerk die in meer of mindere mate zuiver kan zijn. Dat maakt dat wij voortdurend moeten worstelen om zo dicht mogelijk bij God te leven.

In onze tijd verlang ik er naar weer te horen dat mensen hardop durven zeggen dat ze van Jezus houden.

Eenheid onder christenen is vooral belangrijk om de wereld te kunnen bereiken.
Ik heb lange tijd het bespreken van theologische verschillen op de tv tegengehouden. Het is niet goed om dit voor het oog van de wereld doen. Aan de andere kant moeten we de verschillen niet bagatelliseren. Binnen de EO zijn grote verschillen in visie over bijvoorbeeld de dienst van genezing en homoseksualiteit, maar op tv kwamen deze verschillen nauwelijks te sprake. Ik vond het allemaal meer dan belangrijk, maar we moeten een goede context zoeken, een goede manier om hierover met elkaar van gedachten te wisselen. Ooit heb ik dominees en anderen die bij gebedsgenezing betrokken zijn bij de EO uitgenodigd. Het bleek dat ze elkaar alleen bij naam kenden. Laten we samen in dialoog gaan: hoe spreken we met elkaar?

Kernwoorden voor de groeiende eenheid zijn dialoog, relatie en dienstbaarheid aan elkaar. Wij moeten elkaar kennen en erkennen. In de oecumene van het hart heb ik mensen van andere denominaties leren kennen als diep gelovigen. Er ontstaat vriendschap, we zijn broeders en zusters. Samen ga je ontdekken wat de ander heeft en wat jij mist. Laat je door anderen bedienen, door bijvoorbeeld kanselruil, uitwisseling van predikers en diensten. Wij mogen gebruik maken van de specifieke gaven die bij anderen beter naar voren komen dan bij onszelf.