4698
 
christenen ondertekenden het manifest
 
 
 

 

‘Je redt het niet met je ingraven op je eigen gelijk’

Klaas van der Kamp (Algemeen secretaris Raad van Kerken Nederland)

 

Sinds de Tweede Wereldoorlog denken we inclusiever dan daarvoor. Er is in één generatie veel bereikt aan afstemming tussen bijvoorbeeld rooms-katholieken en protestanten: erkenning van elkaars doop, afspraken over ‘gemengde huwelijken’, er worden dezelfde liederen gezongen, studenten theologie hebben een oecumenisch component in hun studiepakket. Ook is er voor het eerst de oecumenische Bijbelvertaling, waar protestanten, rooms-katholieken en Joden aan meewerken. Zie dat eens in het licht van de geschiedenis. Één generatie geleden kocht een hervormde bij een hervormde bakker en niet bij een katholieke of gereformeerde. Nu is er – zeker onder de gelovigen – een breed besef van oecumene en van waarheid bij anderen. Ik denk dat de oecumenische beweging daar een belangrijke rol in heeft gespeeld.

Ik vind dat we ook veel te danken hebben aan de evangelische beweging. We zijn ons door deze beweging minder gaan blind staren op oude dogma’s. De evangelische beweging vraagt naar de relatie met God boven allerlei leerstelligheden. Het zijn juist de evangelische christenen die het vrije lied hebben gepopulariseerd. Ze laten ons zien dat geloof samenhangt met vrolijkheid. Dat is een zegen. Ik zie dat als een werking van de Heilige Geest.
De gelovigen zullen zich meer en meer gaan organiseren op plaatselijk niveau. Ze kiezen voor vormen in de vieringen die bij hen passen en die hen aanspreken. Ik verwacht daarbij nog meer stijlverschillen en diversiteit. Toen ik een dienst in een pinkstergemeente bijwoonde waren daar persoonlijke getuigenissen, werd er met passie en geloof gezongen en gebeden en werd er met de zieken gebeden. In mijn eigen traditie ligt meer accent op uitleg van de schriften. En in rooms-katholieke vieringen is er ruimte voor symboliek. Bij al die verschillen is authenticiteit een belangrijke factor.

Als ik in mijn eigen leven kijk, merk ik dat ik eigenlijk altijd weer terugval op die authentieke ervaringen. Bijvoorbeeld toen mijn moeder van kanker genezen is. Ik was een jaar of vijf. We hebben gebeden en we hebben haar behouden. Dergelijke momenten hebben mijn geloof gevoed. En ik denk dat iedere gelovige een ketting kan maken van dat soort persoonlijke ervaringen. En dat dergelijke ervaringen het verschil maken.

Ik denk verder dat de afstemming tussen de kerken onderling steviger zal worden. Je kan het een vorm van conciliariteit noemen. Zeker in een land als Nederland waar de kerken een minderheid zijn, zullen ze in toenemende mate met elkaar optrekken waar het gaat om zaken in het publieke domein. Christenen zullen in toenemende mate de behoefte voelen om samen de relevantie onder woorden te brengen van het geloof en van de Bijbel. En dat vertolkingproces zal in positieve zin terugwerken op de kerken zelf. Al uitleggend en getuigend zal het besef van hoofd- en bijzaken groeien. Het zal de Geest zijn, die ons leidt naar een verder begrip van waarheid.