4702
 
christenen ondertekenden het manifest
 
 
 

 

‘Bidden om een nieuwe christelijke renaissance’

Gerard de Korte

 

Het is jammer dat de kerk zo gesplitst is. We zijn ontrouw geweest aan de opdracht die Jezus ons gaf in Johannes 17 en hebben elkaar wederzijds in naam van ons geloof vermoord. Voor buitenstaanders is een veelheid van verschillende kerken verwarrend. Aan de andere kant moeten we ook kunnen relativeren, omdat er de laatste halve eeuw oecumenisch al veel is bereikt. We spreken al lang niet meer over papen en ketters. Het ergste is, wat christelijke onverdraagzaamheid betreft, volgens mij voorbij. Er is oprechte belangstelling voor de ander, de onverschilligheid heeft afgedaan. We herkennen en erkennen dat wat ons verbindt veel groter is dan wat ons scheidt, zeker ook in de context van een seculiere meerderheidscultuur. We hebben de Schrift gemeenschappelijk en ons geloof in de komst van Jezus Christus, we belijden God als de Drie-in-een. Dat is een goede basis.

We hebben een christelijke oecumenische renaissance nodig. In tijden van crisis ga je terug naar de bronnen: de Schrift en de persoon van Christus. Waar ging het de kerk en de christenen ook alweer om en waar zou het ons ook om moeten gaan? Die christelijke renaissance kan alleen komen door de kracht van de Geest.
 
Ik zie al diverse bewegingen in die richting, Ze zijn klein maar toch erg vitaal. Er is veel goeds gaande, zowel binnen de parochies als buiten de katholieke kerk, hoewel altijd binnen die notie van kwetsbaarheid. Het geloofsleven ontwikkelt zich. Kleine groepen zijn belangrijk voor de kerk. Het is goed om veel tijd te stoppen in jeugdactiviteiten en jongeren te stimuleren een gebedsleven te krijgen. Ik ben heel erg blij met mooie dingen die ik zie gebeuren, zoals bijvoorbeeld goedgeschoolde mensen met idealisme, die geen technocraten zijn geworden, maar hun vak uitoefenen vanuit hun geloofsovertuiging.

Er is Bijbelstudie en geloofscommunicatie nodig, daarom besteden we meer aandacht aan catechese. In mijn bisdom zet ik op geloofscommunicatie in, om de sprakeloosheid te doorbreken. De Rooms Katholieke Kerk is alleen vitaal als er dragers zijn van het Evangelie. Dat is nooit individualistisch, want je bent altijd gelovige binnen de kerk. We hebben meer mensen nodig met een persoonlijk, relationeel geloof, die ervan kunnen getuigen dat zij een relatie met Christus hebben. In de brieven van Paulus gaat het uiteindelijk daar alleen om. Hij is zo gegrepen door de persoon van Christus! Dat levert hem de energie om zijn naam overal bekend te maken. Dat is het hart dat elke christen, van welke soort of smaak ook en dat zou ons moeten verbinden.

Meer aandacht voor de catechese kan onder andere door interkerkelijke Bijbelstudiegroepen aan huis waar christenen samen de Bijbel openen. In jaarprogramma’s kunnen parochies en kerkelijke gemeenten een gemeenschappelijk aanbod doen. Denk bijvoorbeeld aan onderwerpen, zoals de moderne devotie, Augustinus lezen of de rol van de Heilige Geest ontdekken. Die onderwerpen worden in kleine interkerkelijke groepen besproken. Dat is een leuke uitdaging. Helaas kunnen wij hét sacrament van de kerkelijke eenheid, de eucharistie of het avondmaal, nog niet samen vieren. Dat vinden mensen in een dergelijke groep dan lastig, omdat ze inmiddels al zulke goede onderlinge contacten hebben opgebouwd.

Wederzijdse ontmoetingen en kennismakingen kunnen op plaatselijk niveau gebeuren. Daarbij moeten we elkaar niet vastpinnen op wat niet kan – denk aan de eucharistie en het avondmaal. Laten we elkaar vinden in het openen van de Bijbel, diaconaal samenwerken, dienst van Woord, gebed en zang. Dat gebeurt al veel.