4700
 
christenen ondertekenden het manifest
 
 
 

Achtergrond

Anno 2007 vierde de Pinksterbeweging in Nederland haar honderdjarig bestaan. Op het eeuwfeest in het Olympisch Stadion sprak Bas Plaisier, toenmalig scriba van de Protestantse Kerk Nederland, de volgende woorden: ‘Wat is er in het verleden soms met minachting over u gesproken. Er werd nogal eens over u gepraat alsof u niet meer geestelijk gezond was. De enthousiaste uitingen van de vreugde van het geloof, de tekenen van de Geest in tongentaal, profetie en genezing werden soms bestempeld als werk van de Boze. Wat een dedain, wat een verachting. Alsof emotie behoort tot een primitieve vorm van geloven. Net als de moslims nu, werd u daarbij door verlichtingsdenkers veracht en achterlijk gevonden. Broeders en zusters, ik wil u zeggen, dat ik me hiervoor schaam. Zo mogen wij elkaars diepste geloofskeuzes niet minachten – voor zo’n houding hebben we vergeving nodig.’


‘Die toespraak was verpletterend,’ zei Peter Sleebos, voorzitter van het Landelijk Platform van de Pinkster- en Volle Evangelie Gemeenten. ‘Wat Bas zei kwam heel diep uit zijn hart, dat proefde je gewoon. Het sloeg bij ons in als een bom. Je moet bedenken dat misschien wel de helft van de pinkstergelovigen oorspronkelijk uit een andere kerk komt en dat zij pijn hebben van de manier waarop die kerk over hen heeft gesproken. In zeven, acht minuten overbrugde Plaisier die pijn. Ik werd daar stil van en wist niet direct hoe ik moest reageren. Dat hij zo oprecht excuses zou maken, had ik nooit voorzien. Hij zocht geen uitvluchten voor fouten uit het verleden en ik vond zijn eerlijkheid bewonderenswaardig. Ik dacht: nu moet ik niet meteen reageren, want dan schud ik iets uit mijn mouw wat ik niet meer over kan doen. Dus vroeg ik of ik iets wederkerigs mocht doen in de synode.’

Dat mocht. In november van hetzelfde jaar sprak Peter Sleebos de synode van de PKN toe: ‘We hebben als Pinksterbeweging vanuit pijn gereageerd op de aantijgingen uit de kerk. Onze houding is u niet te verwijten. Daarvoor zijn we uiteindelijk zelf verantwoordelijk. We waren in het verleden vaak op zoek naar een duidelijke identiteit en hebben ons daarin arrogant en exclusief gedragen naar andere kerken of geloofgemeenschappen toe, menend dat God dit van ons vroeg. In onze passie voor God de Vader, Jezus Christus de Zoon en de Heilige Geest, én vanwege de opdracht om het Evangelie te verkondigen, hebben we medegelovigen in andere kerken regelmatig pijn gedaan door triomfantelijke en diskwalificerende uitingen, alsof de Geest alleen nog maar in de Pinksterbeweging zou werken. We hebben daarbij door onze gedrevenheid vaak te weinig Bijbels-theologische uitleg gegeven zodat er geen goede dialoog mogelijk was. Ook wij hebben daar vergeving voor nodig.’
Daarop werd de pinksterleider door PKN-voorzitter De Fijter innig omhelsd.

Verschillende andere verzoeningsmomenten vonden plaats. Zo schreef de moedergemeente van de voormalige pinkstergroepering ‘Kracht van Omhoog’ een open brief waarin onder meer stond geschreven: ‘We zijn tot het diepe innerlijke besef gekomen dat door onze houding muren gebouwd zijn binnen het Lichaam van Christus (…) We hebben berouw van het feit dat we theologie en dogma’s nagevolgd zijn in plaats van ons volledig toe te wijden aan de liefde van Christus. Hieruit volgend hebben we ook spijt van elke minachting in onze houding en uitingen die wij richting u, onze broeders en zusters, hebben laten blijken.’
 
Ook gingen een aantal ‘broeders' uit de Vergadering van Gelovigen zich bezinnen op de in het verleden ‘hoogmoedige en arrogante houding’ van de Vergadering tegenover andere christenen. Met dit initiatief wilden zij de ‘verkeerde houding van hoogmoed en arrogantie’ belijden ten opzichte van andere broeders en zusters, ‘met alle verdeeldheid tot gevolg.’

Vanuit verschillende kanten kwam een groeiend verlangen om een breed opgezette verootmoedigingsbijeenkomst op te zetten in Nederland, met  The Call in Washington en Christday in Zwitserland en Finland als voorbeeld en inspiratiebron. Peter Sleebos heeft deze initiatieven samengebracht en voorgelegd aan een breder team van geestelijk verantwoordelijken in Nederland. Tijdens bijeenkomsten op Urk werd aan deze groep mensen duidelijk dat aan een dergelijke dag van verootmoediging een proces van eenheid en verzoening vooraf zou moeten gaan.

Op een van de bijeenkomsten vroeg Hans Eschbach, directeur van het Evangelisch Werkverband binnen de PKN, aan de aanwezigen: ‘Hoe zou het zijn als christenen uit alle geledingen van de Kerk in Nederland samen zouden komen voor een dag van verootmoediging en schuldbelijdenis voor de onderlinge verdeeldheid tussen kerken, generaties en culturen? Als de leiders van de verschillende kerken eerst met elkaar een verbond zouden sluiten, waarin zij ervoor kiezen de onderlinge eenheid te benadrukken? Dat zij elkaar beloven niet meer negatief over elkaar te spreken, dat zij zich niet langer druk zullen maken over wat de een van de ander onderscheid, maar bezig gaan met de vraag hoe de samenleving kan worden bereikt met het Evangelie van Jezus Christus? Als de verschillende kerken een verbond met elkaar sluiten, dit vieren en gaan verkondigen, welk effect zou dit hebben op ons land?’

Voorgesteld werd een stuurgroep samen te stellen die aan een concept-driestappenplan zou werken (‘verbond sluiten’, ‘verbond vieren’, ‘verbond verkondigen’). Zij vroegen Arjan Plaisier (scriba van de PKN vanaf april 2008) en Peter Sleebos het zogenoemde ‘Manifest van eenheid’ te schrijven, waarin zij verwoorden wat wordt verstaan onder eenheid in het Lichaam van Christus en hoe we dit in Nederland kunnen bevorderen.

Na het schrijven van het Manifest hebben we dertien christelijke leiders uit verschillende denominaties gevraagd het Manifest op persoonlijke titel te onderschrijven en antwoord te geven op de volgende drie vragen:

Hoe ziet u de geestelijke staat van ons land?
Wat wil God volgens u in Nederland doen?
Wat ziet u als mogelijke blokkades voor eenheid zoals in het Manifest verwoord?

De interviews zijn uitgewerkt en in het boek ‘Wij kiezen voor eenheid’ opgenomen. Op 25 juni 2009 kwamen de geïnterviewde geestelijke leiders bij elkaar om het ‘Manifest van eenheid’ te onderschrijven en voor ons land te bidden.

Het Manifest van eenheid mag gezien worden als een mijlpaal in de Nederlandse kerkgeschiedenis en maakt zichtbaar wat Gods Geest op dit moment doet in ons land. Het is ons verlangen en gebed dat kerkleiders en gemeenteleden in alle dorpen en steden van ons land dit Manifest mede onderschrijven en de uitdaging aangaan om samen aan het Manifest handen en voeten te geven.

Wat in de ‘binnenkamer’ heeft plaatsgevonden mag ook aan de ‘buitenwereld’ verkondigd worden. Wij bidden dat het ‘Manifest van eenheid’ mag uitlopen op een nationale verootmoedigingsdag, waar de Kerk van Nederland zich verootmoedigt voor God en voor elkaar, zodat de scheuren tussen kerken en gemeenten, generaties en culturen (autochtone en allochtone christenen) gedicht mogen worden.

De stuurgroep,

Joop Gankema (Opwekking)
Wilkin van de Kamp (Verenigde Pinkster- en Evangeliegemeenten)
Robbert Jan Perk (Evangelisch Werkverband)
Frank Pot (Fire Nederland)
Cees Vork (Gebedsbeweging ‘Op de bres’)
Wim Althuis (Evangelische Alliantie)

 

Bron: Dagblad Trouw, 12 februari 2008.

‘Wij kiezen voor eenheid’

 

(Manifest voor eenheid)

WIJ KIEZEN VOOR eenheid omdat Christus niet gedeeld is. Christus heeft de muren afgebroken die mensen gescheiden houden. Als Christus muren heeft afgebroken, mogen wij ze niet oprichten. Wij kiezen voor eenheid omdat Christus heeft gebeden: ‘opdat zij één zijn’ (Joh. 17:22).

WIJ KIEZEN VOOR eenheid, omdat er een gezamenlijke opdracht is: het evangelie te verkondigen en een levende kerk te zijn voor mensen van vandaag. Wij geloven dat elk mens Jezus Christus nodig heeft. Veel mensen zijn van het evangelie van Jezus Christus vervreemd geraakt. Voor velen is God de grote onbekende. Velen hebben geen enkele binding meer met de geloofsgemeenschap rond Jezus. De ontkerstening van ons land gaat door en de ontkerkelijking neemt nog steeds toe. Mede daardoor verkeert onze samenleving in een crisis. Er treedt verharding op door individualisme en groepsbelang. De samenhang ontbreekt door een tekort aan medemenselijkheid en sociale bewogenheid. We zijn geroepen geestelijk waakzaam te zijn en te strijden tegen de machten die mensen en samenlevingsverbanden kapot maken. We geloven dat Christus mensen en bevolkingsgroepen bij elkaar brengt.

WIJ KIEZEN VOOR eenheid, in de verscheidenheid. We zijn christenen die tot verschillende kerken behoren. We hebben verschillende achtergronden van cultuur en geschiedenis. We zijn het niet in alles met elkaar eens. In onze leer en ons leven maken we niet altijd dezelfde keuzes. We behoren tot kerken met verschillen geloofsuitingen. We willen dat niet ontkennen.

WIJ KIEZEN TEGEN onverschilligheid of minachting voor elkaar. We erkennen dat we in dit opzicht niet naar de geest van Christus hebben gehandeld. Hij heeft opgedragen dat de één de ander hoger acht dan zichzelf. We hebben maar al te vaak het omgekeerde gedaan. We zijn vaak arrogant geweest en zelfingenomen. Daarmee hebben we de naam van God niet geëerd. Daarmee hebben we onze opdracht om te getuigen van Gods liefde verwaarloosd. Daarmee zijn wij ook zelf de oorzaak van de ontkerstening van Nederland. Wij belijden onze schuld tegenover God en elkaar.

Als volgelingen van Jezus zijn we aan elkaar gegeven. We kunnen elkaar niet missen. Gevestigde kerken kunnen vandaag de dag geen kerk zijn zonder de nieuwe impulsen die van buiten komen: Pinksterkerken, evangelische kerken, migrantenkerken. Omgekeerd kunnen kerken van buiten geen kerk zijn zonder de traditie van kerken en kerkgenootschappen die al lang hun plaats in de Nederlandse samenleving innemen. Samen mogen we kerk zijn.

We willen een verbond sluiten met elkaar door elkaar de broeder- en zusterhand te reiken. We willen elkaar oproepen en helpen om elk afzonderlijk en met elkaar een levende gemeenschap te zijn van broeders en zusters, die leven door de Geest van God. Wij kiezen ervoor het geloof met elkaar te delen, elkaar te bemoedigen en elkaar te stimuleren. We kiezen ervoor met elkaar leerlingen van Jezus te zijn, die de mensen die op onze weg komen, uitnodigen leerlingen van Jezus te worden.


 

 

Ja, ik onderteken dit manifest

Adding an entry to the guestbook

  

 

 

 

 

 

 

 

 

  

Deelnemers

Hieronder ziet u een overzicht van de kerkelijke leiders die het manifest hebben onderschreven. Klik op de foto om hun eigen verhaal te lezen.



Willem J. Ouweneel

Peter Sleebos



Arjan Plaisier


Jos Douma


Jan Zijlstra


Arie van der Veer

Joris Vercammen



Gerard de Korte

Hans Eschbach

Arenda Haasnoot

Klaas van der Kamp

 

Jan van Burgsteden